Curiosidades varias

Jesús non é Chechu...

Conxuro obrigatorio

Mouchos, coruxas, sapos e bruxas.
Demos, trasnos e dianhos,

espritos das nevoadas veigas.
Corvos, pintigas e meigas,

feitizos das mencinheiras.
Pobres canhotas furadas,

fogar dos vermes e alimanhas.
Lume das Santas Companhas,

mal de ollo, negros meigallos,

cheiro dos mortos, tronos e raios.

Oubeo do can, pregon da morte,

foucinho do satiro e pe do coello.

Pecadora lingua da mala muller casada

cun home vello.

Averno de Satan e Belcebu,

lume dos cadavres ardentes,

corpos mutilados dos indecentes,

peidos dos infernales cus,

muxido da mar embravescida.

Barriga inutil da muller solteira,

falar dos gatos que andan a xaneira,

guedella porra da cabra mal parida.

Con este fol levantarei as chamas

deste lume que asemella ao do inferno,

e fuxiran as bruxas acabalo das sas escobas,

indose bañar na praia das areas gordas.

¡Oide, oide!

os ruxidos que dan as que non poden

deixar de queimarse no agoardente,

quedando asi purificadas.

E cando este brebaxe baixe polas nosas gorxas,

quedaremos libres dos males da nosa ialma

e de todo embruxamento.

Forzas do ar, terra, mar e lume,

a vos fago esta chamada:

si e verdade que tendes mais poder que a humana xente,

eiqui e agora,

facede cos espritos dos amigos que estan fora,

participen con nos desta queimada.

Parecidos razonables de Ratzinger

Descarga aquí tódolos parecidos de Ratzinger

 

 

 

O primeiro artigo do ano...

Un artigo para comezar o 2006... Pois non che sei que dicir... Os dous primeiros días do ano padecendo a resaca de aninovo, unha festa con traxe, baile e unha copa tras outra... Poucos recordos para unha noite longa que pasa voando... Por que todo o bo sucede nun suspiro? O placer é algo fugaz, non embargantes a dor é constante, perseverante e duradeira... A carón dos teus amigos, e non tan amigos pero coñecidos que levas tempo sen ver... Pero é unha noite para recordar, incluso para aqueles que renegaron da festa, e quedaron na casa, ben durmindo, ben mirando as galas das canles de televisión ou tomando champán co calor do fogar...

Por que tardei tanto en escrever? Non é que vos tivera esquecidos, senón que, como xa dixen antes, pasei os dous primeiros días descansando, sen folgos sen para apenas respirar, e os outros dous restantes facendo tres cartos do mesmo... E agora chega Reis e outra vez a festa... Sen dúbida, o cumio para o Nadal, a millor festa deste fenómeno entrañable chamado Navidá... Lembro que de pequeno era a millor noite do ano... Ogallá me volvera a sentir así, pero tódalas ilusións, desexos e esperanzas aparecían nese momento e soamente en Reis podían ser cumpridos... Por que? Por que algo que non existe pode chegar a facernos tan felices? A felicidade pode estar nas cousas que non existen?... 

Simplesmente, Bo Nadal...

Quero comunicarvos que estas datas poden parecer a cousa máis artificial, superficial e consumista do mundo... Pero parte do que se forma é certo... Son unhas datas para estar cos teus, e creas ou non no espírito do Nadal, este acábanos invadindo... Polo tanto, non é xusto non darlle unha oportunidade ó Nadal, porque fainos crer na maxia, na posibilidade de cambiar, de que os nosos desexos se fagan realidade... Unha tempada para soñar, divertirse, rir, chorar... É muito máis do que nos imaxinamos...

Eu non son unha persoa pronadal, pero si unha persoa prosentimentos xerados polo Nadal... Non é para nada doado explicar o que significa, o que sintes, como te encontras... Eu simplesmente quero felicitar a todo o mundo por ser como é, a tódolos meus amigos, que os quero por ser eles mesmos, e a miña familia... Porque é bonito, porque hai que disfrutar e porque o Nadal é máxico... Se non cres en nada disto, millor non fagas o paripé, aínda que aconsello que sexades o máis felices que podades...

BO NADAL E UN MOI, MOI FELIZ ANO 2006, PARA QUE TODO O QUE DESEXAMOS QUE SUCEDESE ESTE ANO E NON PUIDO SER, CÚMPRASE NESTE VENIDEIRO...

(Quizais o artigo quede un pouco raro e insustancial, pero eu emprego a escritura autómatica, e así quedou...)

Melocotón en xarope... Vaia exitazo!

 

5 minutos de aplausos sen cesar... Non era para menos... A cámara de Teatro Ditea demostrou todo o seu potencial, e deixou en dúbida iso de que se lle chame Teatro Afeccionado... Demostrouse este mércores á noite, no Salón Teatro de Santiago, que non falamos de "afeccionados" precisamente...

A obra representado por este elenco de artistas foi Melocotón en almíbar de Miguel Mihura, pero adaptaba ó galego, co título Melocotón en xarope... Case dúas horas de teatro nas que non existiu o aburrimento, e o sorriso era a tónica do día nas facianas dos espectadores. Nun teatro a rebosar, os actores do grupo Ditea, fixéronnos rir, sentir desacougo, medo, intriga... Unha multitude de sentimentos en só unha obra de teatro. Incrible... Das millores obras que vin na miña vida... (que conste que tampouco vin muitas, pero esta caloume fondo)

Os actores e actrices do grupo Ditea son: Lara Rozados, Ramón Valiño, Antonio Ramos, Alberte Álvarez, Lucrecia Carril, Martina Martínez e Xaquín Lorenzo. Dirixida por Antón Casas. Uns atracadores de xoiería están agochados nun piso en Madrid. O atraco en Burgos obrígalles a ter unha coartada: son turistas venezolanos que viñeron a pasar unhas vacacións a España, e estiveron no sur, en Sevilla concretamente. O maior do grupo, "o Neno", collera un arrefriado e precisaba de atención médica... A preocupación da dona piso era un obstáculo polo que deberían de pasar, ademáis de pola enfermeira que tiña que coidar do neno... Pero en Madrid, as enfermeiras non estaban dispoñibeles, e tiveron que contar cunha monxiña, coitadiña dela, que tiña pinta de ser moi boa persoa... Quen ía imaxinar que esta monxa acabaría sendo a gran preocupación dos atracadores... Non vos conto máis, porque espero que este grupo volva os escenarios con esta obra...

Para máis información sobre a obra e Ditea visite esta páxina

Canción de beber portuguesa

A continuación, cántovos unha canción portuguesa que aprendín en Polonia (si, si, en Polonia aínda que pareza mentira). Grazas a Mariana, Catarina, Carlos, Marco, Patricia, Isa e Tiago, podo fachendear e cantar cancións cando estamos cunhas birras entre amigos... Aí vos vai:

Inmaculada a señora dos pasteis, pasteis!

Mira que o viño nâo se acabe nos toneis, toneis!

i que augardente seja cada vez mais forte

Xura, xurarei que beberei ate a morte

Cando eu morrer nâo quero choros e gritos,

ao pé de min quero cinco, cinco litros

Vai cara arriba, cara arriba e cara abaixo

Vai cara o centroooooooooo....

vai cara o centro e bota abaixo

 

Un relato de amor

Este é un traballo que entreguei o ano pasado á mestra de Comunicación Escrita. Pedíame unha narración, que contivera as palabras ordenador, facultade e chuvia... Cun diálogo (tanto directo coma indirecto), con esa base, escribín estas verbas... A ver que vos parecen...

Correndo. Correndo a máis non poder.Chuvia, chuvia e mais chuvia. Non podía ollar nada mais alá das miñas gafas.Todo o chan estaba mollado e os meus zapatos patinaban como se dunha pista de xeo se tratase. Non era capaz de correr, nin tan siquera de a seguir ; o vento e o frío impedíanmo. Toda a xente xirábase e ollábame de forma estraña: estaba totalmente enchoupado, con tan só unha camisola de manga corta, e arrastrando o resto da miña roupa que levaba entre os brazos como boamente podía. Tal vez o meu aspecto resultase un tanto cómico e ridículo, pero eu non o pensaba así. De súpeto, despois de correr o que a min me pareceron miles de quilómetros, vina. Comecei a berrar o seu nome sen cesar, mentres todos os transeúntes ficábanse ollando fixamente. Ao ver que ela non me facía caso, caín rendido de xeonllos sobre o asfalto. De repente, noto como unha man me apaña o queixo e diríxeo cara o ceo. Ela ollábame á cara, cos ollos chorosos, e entón comecei a cantar unha das súas cancións preferidas:

 

- I´m dancing, and singing, in the rain...

 

            A miña facultade. A moderna e espectacular facultade de Ciencias Sociais. Sentado nunha mesa da zona de informática enfronte a un ordenador, fumando un pito e cunha aspirina acompañada dun vaso de auga sobre a mesa, por se me entraba de novo a dor de cabeza. A señora da limpeza fixo un aceno un tanto brusco para que apagase o cigarro, pero a min non me importaba o que ela me dixese: falaba por internet co amor dos meus amores. Fun á facultade para poder conectarme á rede e escribirme con ela aínda que só se tratase dunhas liñas. Estaba na súa casa e eu mandáballe fotos e cancións que sabia que a ela lle gustaban. Para min non había nada máis importante que estar con ela e poder senti-la , aínda que tan só sexa por internet. Era unha sensazón indescriptíbel, que enchía o meu baleiro interior. De repente, Rosalía corta por completo a conversación e pregúntame:
- Xosé, temos que falar, importarche que me pase agora pola facultade ou estás a traballar?
- Claro que non cariño, sabes que ti podes vir cando queiras- respondín, tecleando as teclas con nerviosismo...Se unha rapaza che di: "temos que falar", en poucas ocasións se dá o caso de que sexa algo positivo para a continuidade da parella, pero quen sabe, igual se trataba de calquera chorrada sen importancia. Ela sabia perfectamente como deixarme desacougado e impaciente.

 

            Chegou á facultade nun momento, nin tan siqueira dérame tempo a falar con uns amigos que alá estaban, pero aínda así estaba demasiado preocupado para estar cos colegas. Ela estaba, como sempre, espléndida. Ía abrigada ate o pescozo, xa que, ao igual ca min, se atopaba un pouco enferma. Deille un bico, pero ela  facendo un guiño e un aceno un tanto estraño, dirixiuse á cafetería para falar comigo, un detalle que me chamou a atenzón. Sentouse, cruzando as pernas e comezando a balancearse na cadeira ollando para todos os lados, salvo para a miña cara. Eu non podía deixar de a mirar , como sempre me pasara desde o día no que a coñecín. A intranquilidade e a falta de agarimo que me estaba a demostrar Rosalía, provocaba na miña unha sensazón de terror e pánico, e por primeira vez na miña vida, desexei que ela non estivese alí naquel momento.

 

- Xosé, ti sabes o que me pasou estes días que non estivemos xuntos non?- preguntoume Rosalía esperando unha resposta que a satisfixese.
- Pois o que me dixeras, non?que tiñas unha morea de traballos pendentes e tiñas que apurar este cuadrimestre para poder quitar todas as asignaturas.- contestei, sabendo que nin eu mesmo cría as palabras que estaba a pronunciar naqueles intres.
- Xosé, vouche dicir a verdade e sen rodeos.- díxome esta vez ollándome fixamente á cara- coñecín a outra persoa, e aínda que sei que ti es un tío estupendo e hai poucos coma ti, non podo negar que estou namorada del. Síntoo. Sempre poderemos ser amigos- concluíu cun enigmático sorriso.- Adeus- e dándome un bico na miña meixela que magoas notei, marchou. Marchou sen mais.

 

            Mentres vía como ela marchaba, eu me ficaba colado ao asento, inmóbil, ollando para o chan, que semellaba que era o único que non se burlaba do meu. Dous compañeiros viñeron no meu auxilio, pero aparteinos cos brazos con todas a miñas forzas e comecei a correr detrás dela.

 

Don Manuel xa non podía...

Descarga o desmaio de Don Manuel en pleno mitín

Don Manuel Fraga Iribarne non podía xa co seu corpo... Tanta charliña ía acabar con el... Se e que está moi maior don Manuel, deixe de facer oposición que imos levar un desgusto... (Ou unha alegría)

Os haicus... poemas xaponeses...

É que hai que saber de todo... Senón temos intelixencia e cultura... Que nos queda?...

Neste artigo gustaríame falar dunha lírica pouco coñecida e que rompe as barreiras da creatividade e orixinalidade... O haicus... Estes poemas proveñen do imperio do sol nacente, é unha das estructuras poéticas máis tradicionais dos nipóns... Previo ó haiku (é con k a forma orixinal, aínda que ó pasalo ó galego escribímolo con c), existía o hokku, pero no século XIX, Masao Shiki separou o hokku e creou o primeiro haicu, sendo así o creador e primeiro escritor de haicus da historia...

O haicu son tres versos cuxa estructura consta de cinco, sete e cinco sílabas, e están carentes de rima. A palabra clave destes poemas é o kigo, o cal fai referencia á estación do ano na que situaríamos a poesía... Segundo algúns pensadores, o haicu debería fusionar dúas imaxes, creando unha no primeiro verso, outra no segundo e uníndoas no terceiro e último verso, de forma que cree un binomio fantasioso... Á pausa realizada nun dos dous primeiros versos, para dárlle cohesión o poema denomínase kireji... Pero todas estas regras soen ser quebrantadas, e acábanse facendo haicus sen facer caso nin sequera á estructura... Estes poemas soían reflexar paisaxes, lugares, panorámicas, cabios de estacións e tamén referencias o tempo atmosférico... Pero agora calquera cousa pode ser "haicuada"...

Neste enlace poderás ver os millores haicus en galego...

Caneos, caneos e máis caneos...

   Descarga aquí os regates máis espectaculares dos grandes astros da bola

Neste vídeo poderes ver a todos os "artistas" do balón, entre eles, Cristiano Ronaldo, Zinedine Zidane, Robinho, Ronaldo, Ronaldinho, Cafú, Zlatan Ibrahimovic... Tódolos cracks a vosa disposición

O noso himno... Non o sabedes?

A continuación, trato de que teñades no voso PC, nun CD, na carpeta de música, o noso himno, descargándoo dende aquí, de parte de Andresinho...

Clica aquí para a descarga (este é o instrumental, máis tarde, poreivos a disposición, o himno auténtico)

Pero... a letra, póñovos a continuación... A fermosa letra escrita por Eduardo Pondal

¿Qué din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar?
¿Qué din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?

Do teu verdor cinguido
e de benignos astros
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.

sdasadasd

sadsadsadsad

D.Manuel: Se non foras muller dábache un par de...

Todos coñecemos ao candidato á presidéncia da Xunta polo Partido Popular en Galicia. Digo candidato, en tempo de eleizóns non hai presidentes... E esperemos que non teñamos que voltar a utilizar ese substantivo para designar a don Manuel. O que foi presidente da Xunta durante dieciséis anos, dixo esta frase, pouco afortunada onde as haxa, despois dunha conferéncia, na que se seguraba que as praias estaban esplendorosas, e que o fuel-oil do Prestige xa non estaba presente nas nosas costas...

Cando saía á rua (que lembremos como o dixo, é sua), unha cidadána mostrou a sua indignación berrando: Cabrón, limpa o chapapote!... A esta recriminación, a reacción do presidente foi de todo, menos adecuada, contestando con esta frase:

- Se non foras muller dábache un par de...

Este tipo de frases ficarán na anécdota e na memória, e, eu crio que é unha mágoa, que non se trate isto con delicadeza, e se teña en conta o trato que durante todos estes anos se lle deu ás mulleres en Galicia, a partir dun goberno conservador, tradicional e arcaico..

Nova dirección de Andresinho

Tras adquirir un dominio na páxina de dominios de VG, o xeito de acceder pode ser variado: ou acceder a través de blogia, ou senón directamente dende a seguinte dirección: www.andresinho.es.vg, como máis cómodo vos resulte. Deste xeito, desmémbrome por primeira vez do servidor a través do cal estaba operando. Máis tarde fareino tamén con outros nos que teño páxinas abertas coma esflog ou galeon. Gracias pola atención, a ver se co novo dominio, e iso de que hai que teclar menos, aparecen un maior número de visitas...

Nova dirección de Andresinho

Tras adquirir un dominio na páxina de dominios de VG, o xeito de acceder pode ser variado: ou acceder a través de blogia, ou senón directamente dende a seguinte dirección: www.andresinho.es.vg, como máis cómodo vos resulte. Deste xeito, desmémbrome por primeira vez do servidor a través do cal estaba operando. Máis tarde fareino tamén con outros nos que teño páxinas abertas coma esflog ou galeon. Gracias pola atención, a ver se co novo dominio, e iso de que hai que teclar menos, aparecen un maior número de visitas...

cxzxzczxcxzc

xzczxcxzczxczxc

Andresiño... pero que pesao co reggaeton

Si, seino. Son un pesado con este tema. Pero é que dá moito de que falar. Sígome posicionando en contra deste tipo de música. Pero é que tamén sei que son da minoría, non sei cal é o motivo de que teña tanto éxito, pero hei de confesar que ao ser, o que poñen en todas as discotecas, non tes máis remedio que falar diso, bailalo , e, en ocasións, co efecto do alcol e as drogas, cantalo . Pero que lle imos facer, non cambiará... A xente me di: Andresiño, pero... , por que non che gusta o reggaeton, se lle gusta a todo o mundo? Pero, é que , nen para a música hai estilo propio e un gusto? Este artigo ven ao caso da canción de Daddy Yankee (vaia nome para un cantante) , A gasolina. Grazas a aqueles que me oferecestes páxinas webs nas que se poderia ver as letras das cancións, ás cales teñen a desfachatez de chamar líricas. De todas maneiras, o meu masoquismo é tal, que escoito as cancións para oferecer todo luxo de detalles. Dicir que neste caso, foi imposíbel decifrar o que o "cantante" dicia. Aí vos vai:

Oh!, Oh!, Oh!
Oh!, Oh!
Who's This...
Da-DDy... Yan-kee...

Zumbale mambo pa Que mi gata prendan los motores
Zumbale mambo pa Que mi gata prendan los motores
Zumbale mambo pa Que mi gata prendan los motores
Que se preparen que lo Que viene pa Que le den...
(Duro!...)

Mamita yo sé que tú no te me va a quitar...
(Duro!)
Lo que me gusta es que tu te dejar llevar...
(Duro!)
To los weekend's ella sale a vacilar...
(Duro!)
Mi gata no para de janguiar porque...

Ella le gusta la gasolina
(Dame mas gasolina...)
Como le encanta la gasolina
(Dame mas gasolina...)
Ella le gusta la gasolina
(Dame mas gasolina...)
Como le encanta la gasolina
(Dame mas gasolina...)

Ella prende las turbinas...
No discrimina...
No se pierde ni un party de marquesina...
Se asiquala hazta pa la esquina...
Luce tan bien que hazta la sombra le combina
Asesina, me domina...
Janguea en carro motora y limosina
Llena su tanke de adrenalina...
Cuando escucha reggaeton en la cosina...

Ella le gusta la gasolina
(Dame mas gasolina...)
Como le encanta la gasolina
(Dame mas gasolina...)
Ella le gusta la gasolina
(Dame mas gasolina...)
Como le encanta la gasolina
(Dame mas gasolina...)

Yo!
Aqui yo soy de los mejores
No te me ajores...
En la pista nos llaman Los matadores...
Tu haces que Qualquiera se enamore...
Cuando bailas al ritmo de los tambores...
Esto va pa las gatas de to's colores...
Pa las mayores...
pa las menores...
Para que son las zorras de los cazadores...
Pa las mujeres que no apagan a sus motores...

Tenemos tu y yo algo pendiente...
Tu me debes algo y lo sabes....
Comigo ella se pierde.... Eh...
No le rindes cuentas a nadie.... Eh...
Tenemos tu y yo algo pendiente...
Tu me debes algo y lo sabes...
Conmigo ella se pierde... Eh...
No le rindes cuentas a nadie... Eh...

Zumbale mambo pa Que mi gata prendan los motores
Zumbale mambo pa Que mi gata prendan los motores
Zumbale mambo pa Que mi gata prendan los motores
Que se preparen que lo Que viene pa Que le den...
(Duro!...)

Mamita yo se que tu no te me va a quitar...
(Duro!)
Lo que me gusta es que tu te dejar llevar...
(Duro!)
To los weekend's ella sale a vacilar...
(Duro!)
Mi gata no para de janguiar porque a ella...

Ella gusta la gasolina
(Dame mas gasolina...)
Como le encanta la gasolina
(Dame mas gasolina...)
Ella le gusta la gasolina
(Dame mas gasolina...)
Como le encanta la gasolina
(Dame mas gasolina...)

Oh!, Oh!, Oh!, Oh!
Oh!, Oh!, Oh!, Oh!

Se alguén quere a canción, que ma pida, pásolla vía messenger, ou senón, por e-mail!

O fruteiro. Un machista sen nome

Todos coñecemos ao Fruteiro, un dos principais personaxes da série Sete Vidas que se emite en Telecinco, tódolos domingos a partir das 22.00h (prime-time). Desde o 1 de maio, esta série cumple unha temporada máis. Xa son 7 os anos que esta magnífica parodia da sociedade actual nos leva divertindo. Neste artigo, centrarémonos como xa antes dixen, nun dos máximos expoñentes da série, interpretado polo actor, cómico e monologuista Santi Rodríguez.
O fruteiro é o claro estereotipo de home estancado no franquismo, facha, misóxino e egoísta. Só fai as cousas polo seu propio interese, ainda que como case todo ser humano, en ocasións demostra ter un grande corazón. Posúe o seu comercio propio e explota a traballadores ilegais, aos cales mantén sen contrato. Pasa gran parte do seu tempo no Casi que no, a taberna do seu amigo Gonzalo, que trala separación con Carlota tivo que vender á avogada da súa esposa, Mónica. Ainda asi, Gonzalo continua traballando na tasca, despois de que a nova xefa lle contratase como encargado.
Para el a superioridade do home sobre a muller é unha realidade, e trata a tódalas mulleres da mesma maneira: como meros obxectos sexuais, excepto a súa muller, á cal trata con desprezo, dicindo dela que é un becho gordo e feo. Con mulleres fermosas escápanselle comentários tales como: "Que non me entere eu de que ese cuiño pasa fame" ou "Se esa fora a miña hucha, metería agora mesmo tódolos meus aforros". Ademais é afeccionado a acudir a prostíbulos ou á whiskería, como a el lle gosta chamárlle .
Nesta temporada, o fruteiro decide vender a frutaria (valla a redundáncia), por unha cantidade económica substanciosa, e asi pasar máis tempo cos seus amigos e a vivi-la vida.
O seu grande amigo é Gonzalo, ainda que con Sergio tamén garda unha grande complicidade e confianza. A pesar de se-la ovella negra da pandilla, o fruteiro sempre é protagonista nos grandes momentos, e está presente nun lugar ou outro, e, ainda que garde diferenzas co grupo de mulleres da série (a Vero non para de piropeala de maneira ofensiva, Sole non lle soporta polas súas ideas políticas e a Diana sempre lle solta comentários machistas falando dos seus peitos), dunha forma ou outra, se poderia dicir, que este personaxe converteuse en imprescindíbel para a série e un dos grandes protagonistas...
A foto á dereita, como as súas ideas...